Toen

Ik deed het graag. Tot het te veel werd.

Ik werkte als projectmedewerker voor de folder van een groot Belgisch bedrijf. Elke dag deadlines. Eerlijk? Dat was het probleem niet. Ik deed mijn werk graag.

Ernaast volgde ik al een paar jaar een opleiding dierenzorg. Om dat te combineren, werkte ik 4/5. Maar het werk bleef dat van een voltijdse job, en mijn vrije dag werd steeds minder geapprecieerd. Wat op vrijdag opgevolgd moest worden, nam niemand over. Dus moest alles af in vier dagen.

Ik begon om zeven uur, soms vroeger. Officieel stopte ik om vier uur, maar vaak was ik een van de laatsten die het gebouw verliet. Ondertussen solliciteerde ik als dierenartsassistente. Telkens liep het vast op mijn lange opzegperiode.

Wat ik toen niet zag

Het leek allemaal normaal.

Ik voelde me vast. Ik kon niet weg, want ik had niets anders.

Mijn weekends waren om te recupereren. Letterlijk in de zetel, met een lichaam vol verzuurde spieren. Pas op zondagavond kon ik weer iets doen. En moest ik iets doen in plaats van gewoon tv te kijken, dan werd ik ambetant.

Zelf zag ik niet dat er iets mis was. Ik weet nog dat ik ging lunchen met een collega die thuis zat met een burn-out. En ik dacht:

“Wat moet ik nog doen om ook in een burn-out te raken?”

Burn-out was toen ook minder bespreekbaar dan nu. Het werd snel als aanstellerij gezien.

Het moment

Zomer 2016.

Ik kwam terug van drie weken vakantie. Die hele vakantie had ik afgeteld naar de dag dat ik terug moest. Die maandag zei niemand iets tegen mij. Geen “hoe was je verlof”, geen “welkom terug”.

Die dag was er een picknick met alle collega’s. We zaten in een cirkel op de grond, en niemand zei een woord tegen mij.

Terug op kantoor werd ik bij mijn manager geroepen. Ik maakte te veel fouten, kreeg ik te horen. En er kwam werk bij, voor iedereen, dus ook voor mij. Terwijl ik al een voltijdse job deed in vier dagen. Ik begon te wenen. Als ik wilde, mocht ik naar huis, zei ze. Ze ging zelf mijn spullen halen, en ik vertrok zonder nog iemand te zien.

Op een carpoolparking belde ik mijn mama om te zeggen dat ik naar huis kwam. Bij het vertrekken rolde ik nog tegen de auto achter mij. Gelukkig zonder schade.

Ik werd twee weken thuisgezet. Eerst was dat pure opluchting. Maar hoe dichter de afspraak bij de dokter kwam, hoe meer de stress terugkwam. Het aftellen begon opnieuw. Uiteindelijk nam ik, tegen het advies van velen in, ontslag.

Terugkomen

Geen grote ommezwaai. Wel een andere weg.

Wat het meest hielp? Dat de druk wegviel. Ik moest daar niet meer naartoe. Jarenlang kreeg ik al stress als ik nog maar aan die plek dacht.

Mijn dokter raadde me aan om veel te lezen en te wandelen. Maar in het begin kon ik geen volledige zin in een boek lezen. Ik onthield niets. Ik keek films zonder te volgen wat er gebeurde. In de supermarkt wilde ik als een klein kind midden in de gang neervallen en wenen. Ik deed het niet. Ik zette door.

Uiteindelijk kwam ik bij shiatsu terecht. Dat was het enige dat me toen echt tot rust bracht, en ik ben er lang mee doorgegaan.

Nu

Hoe de oliën in mijn dag kwamen.

De oliën kwamen pas later, via een vriendin. Ze had me al een paar keer een berichtje gestuurd, maar ik had geen interesse. Toen ze een promotie had, zei ik toch ja, vooral om vriendelijk te zijn. Ze legde me elke olie persoonlijk uit.

Eerlijk? Het duurde een half jaar voor ik een tweede keer bestelde. Stap voor stap ging ik ze meer gebruiken. Wat me echt overtuigde, was zien hoe mijn mama ze ging gebruiken.

Vandaag horen ze bij mijn dag. ’s Ochtends, tijdens mijn werk, en er zit altijd een flesje in mijn handtas.

En ik? Ik kan beter met stress om. Ik weet wat ik nodig heb om me beter te voelen, en hoe ik een drukke dag van me af zet. Niet altijd, maar negen op de tien keer wel. Ik voel veel innerlijke rust. Gebeurt er iets dat me raakt, dan kan ik het sneller loslaten. Ik durf nee te zeggen, al duurt het soms nog even. En ik heb veel meer zelfvertrouwen dan toen.